فروش سکوت و آرامش

 

چگونه از ورود سر و صدا به اتاق جلوگیری کنیم؟

براي هتلها و متلهايي که در کنار خيابانهاي پر سروصدا، بزرگراهها، ريلهاي قطار و يا فرودگاهها قرار دارند، جلوگيري از نفوذ سر و صدا به درون جايي که بايد مکاني سرشار از آرامش و سکوت براي ميهمانان باشد، امري غيرممکن به نظر ميرسد. با وجود صداهاي گوشخراش مختلف نظير آژير، بوق ماشين، ساخت و ساز، کاميون حمل بار يا زباله، هواپيما و تفريحات شبانه اطراف هتل، ميهمانان معمولا تا نخستين ساعات صبح در معرض سر و صداي ناخواسته و ناخوشايند قرار دارند. حتي يک استخر پر سر و صدا يا هر محوطه ديگري که تا ديروقت براي استفاده مشتريان باز باشد ميتواند به يک منبع مزاحمت هميشگي تبديل شود. ميهمانان حتي اگر بتوانند در اين سر و صدا به خواب بروند، مسلما نميتوانند خواب شبانه يا نيمروزي مناسب و آرامي داشته باشند. براي کساني که به منظور انجام کسب و کار و يا صرفا براي استراحت در هتل اقامت دارند، سر و صداي بيش از حد ميتواند منجر به عصبانيت و ناراحتي اعصاب گردد. اين مشکل، انکارناپذير است. ميهمانان ناراضي که مکررا خواهان تغيير اتاق خود هستند، مشترياني که تصميم ميگيرند هرگز به اين هتل برنگردند، مشترياني که درخواست بازپرداخت پول خود را دارند، و يا کساني که به انتشار نقدهاي منفي در شبکههاي اجتماعي آنلاين ميپردازند. اين تاثير منفي بر درآمدهاي هتل ميتواند بسيار چشمگير باشد و در صورت تداوم مشکل سر و صدا، منجر به کاهش شديد رزروها و کاهش قابل توجه درآمد هتل شود.

 

  علي فرقاني فرد

دانشجوي دکتري گردشگري و مدرس دانشگاه

 

خوشبختانه، تکنولوژي‌هاي عايق صدا مخصوص بخش ميهمانپذيري به وجود آمده‌اند که قادرند متهمان اصلي ورود صدا (يعني پنجره‌ها و درب‌هاي شيشه‌اي) را کنترل کنند و بدون نياز به بازسازي اساسي، سر و صداي خارجي را تا 95 درصد کاهش دهند. اگرچه هزاران اتاق در آمريکاي شمالي هم اکنون از اين تکنولوژي‌هاي مقرون به صرفه استفاده مي‌کنند، اما اين موضوع در بسياري از نقاط جهان همچون يک راز سربه مهر باقي مانده است. دليل اصلي اين مشکل اين است که نوعي سردرگمي در مورد راه‌حل‌هاي ممکن وجود دارد؛ راه‌حل‌هايي همچون جايگزين کردن پنجره‌هاي دوجداره و يا استفاده از يک ورقه پلکسي گلس. اين محصولات که توسط بسياري از توليدکنندگان در و پنجره عرضه مي‌شود، توانايي محدودي در کاهش سروصداي خارجي دارند. بدين ترتيب، بسياري از مالکين و مديران به منظور يافتن راه‌حل‌هايي براي کاهش حداکثري سروصدا و ارائه سکوت و آرامش واقعي به ميهمانان، به صنايع عايق صدا روي آورده‌اند.

   پنجرههاي جايگزين

مطالعات مختلف نشان داده‌اند که 90 درصد سروصداي خارجي نه از طريق درها، بلکه از طريق پنجره‌ها وارد اتاق مي‌شوند. متاسفانه، تنها عوض کردن پنجره‌ها نمي‌تواند مشکل را به طرز مطلوب مرتفع سازد. به عنوان مثال، پنجره‌هاي دوجداره يا سه جداره در مقايسه با پنجره‌هاي تک جداره تنها به ميزان اندکي مي‌توانند مانع بهتري براي ورود سروصدا باشند. اين محصولات اگرچه عايق خوبي براي سرما يا گرما محسوب مي‌شوند، اما هرگز نمي‌توانند به عنوان عايق صدا عمل کنند.

رندي براون، مدير شرکت ساندپروف ويندوز، يکي از توليدکنندگان بزرگ محصولات درب و پنجره عايق صدا، معتقد است: «در و پنجره‌هاي دوجداره، دو شيشه موجود درون چارچوب همچون دو شاخه دياپازون به لرزش در مي‌آيند و در واقع صداي بيشتري توليد مي‌کنند. علاوه بر اين، فضاي خالي بين شيشه‌ها در پنجره‌هاي دوجداره يا سه جداره، نمي‌تواند مانعي براي ارتعاشات صوتي باشد». براون همچنين بر اين عقيده است که بخش عظيمي از سروصدايي که از پنجره‌ها منتقل مي‌گردد، از طريق شکاف موجود در درزگير پنجره وارد اتاق مي‌شود. درزگيرهاي معمولي پنجره‌ها با گذشت زمان تخريب مي‌شوند، بنابراين هر گونه آرامش جزئي که با تعويض پنجره‌ها حاصل شود، زودگذر خواهد بود.

   تکنولوژي واقعي عايق صدا

برخي از هتل‌ها براي اينکه نسبت به هتل‌هاي رقيب داراي مزيت باشند، به سراغ شرکت‌هاي عايق صداي واقعي نظير ساندپروف ويندوز مي‌روند که داراي سابقه و تخصص در توليد محصولات مورد استفاده در اکثر محيط‌هاي حساس به سروصدا در جهان نظير استوديوهاي ضبط صدا هستند. اين شرکت يک «پنجره دوم» توليد کرده است که مي‌توان آن را به سادگي بر روي پنجره‌هاي موجود نصب کرد. اين محصول به گونه‌اي طراحي شده است که بدون توجه به طراحي و يا قابليت باز و بسته شدن پنجره اصلي، درست نظير همان پنجره عمل نمايد. اين پنجره داخلي به سه دليل مانع از ورود سروصدا مي‌شود: نوع مواد به کار رفته در توليد پنجره، فضاي هواي ايده‌آل بين پنجره اصلي و پنجره دوم، و درزگيرهاي بهبوديافته و بادوام. ترکيب اين سه عامل مي‌تواند سروصداي خارجي را تا 95 درصد کاهش دهد.

براون مي‌گويد: «نخستين مانع صوتي، شيشه لمينيتي است که ارتعاشات صوتي را کاهش مي‌دهد، درست همانند زماني که تماس يک انگشت باعث توقف لرزش يک شيشه مي‌شود. لايه پلاستيک PVB داخل آن نيز به کاهش بيشتر ارتعاشات صدا کمک مي‌کند.»

فاصله 5 تا 10 سانتيمتري بين پنجره‌هاي موجود و پنجره عايق صدا نيز به ميزان قابل توجهي باعث کاهش سروصدا مي‌شود، چرا که مي‌تواند مانع از رسيدن ارتعاشات صوتي خارجي به پنجره دوم شود.

و در نهايت، اين شرکت از درزگيرهاي فنردار در پنجره دوم استفاده کرده است. براون اينچنين توضيح مي‌دهد: «اين درزگيرها باعث مي‌شود همواره شيشه‌ها تحت فشار باشند؛ فشار باعث مي‌شود که شيشه‌ها کمتر دچار ارتعاش شده و صداي کمتري از آنها انتقال يابد».

براون اضافه مي‌کند که در هنگام انتخاب اين گونه پنجره‌هاي عايق صدا براي يک هتل، درجه ميزان انتقال صدا (STC) مهمترين معيار سنجش کاهش صدا است. در اين سيستم درجه‌بندي، هرچه عدد بالاتر باشد، صداي بيشتري متوقف مي‌شود.

به عنوان مثال، درجه‌هاي رايج براي پنجره‌هاي معمولي بين 26 تا 28 است. در مقابل، پنجره‌هاي عايق صدا داراي درجه 48 تا 54 هستند.

از آنجاييکه سروصداي خارجي مي‌تواند از درب‌هاي شيشه‌اي کشويي نيز وارد شود (که در اتاق‌هاي طبقه همکف هتل و يا اتاق‌هاي طبقات بالاتر که داراي بالکن هستند رايج است)، استراتژي‌هاي عايق صداي مشابه را مي‌توان در مورد درب‌هاي شيشه‌اي نيز به کار برد. درست همانند پنجره‌هاي عايق صدا، مي‌توان يک درب شيشه‌اي دوم را اضافه کرد که داخل يا خارج از درب کشويي موجود نصب شود. اين امر مي‌تواند تا 95 درصد مانع از ورود سروصداي اضافي از طريق درب شيشه‌اي شود.

   کاهش هزينههاي مصرف انرژي

پنجره‌ها و درب‌هاي شيشه‌اي کشويي عايق صوتي مي‌توانند از طريق کاهش هزينه‌هاي مصرف انرژي نيز هتل را منتفع سازند. اضافه کردن پنجره دوم، لايه عايق ديگري را اضافه مي‌کند که مي‌تواند بخش‌هاي مربوط به گرمايش-سرمايش از صورتحساب مصارف انرژي را بين 15 تا 30 درصد کاهش دهد.

پس از اينکه يکي از هتل‌هاي 4 ستاره در مرکز شهر هيوستن (تگزاس) براي جلوگيري از ورود سروصدا از پنجره‌هاي عايق صداي ساندپروف ويندوز استفاده کرد، ميزان صرفه‌جويي در مصرف انرژي بسيار چشمگير بود. يک مطالعه دقيق در طول يک سال نشان داد که هتل به ازاي هر شب اقامت در يک اتاق، 2.11 دلار در مصرف انرژي صرفه‌جويي مي‌کند. اين ميزان برابر با 15.7درصد به ازاي هر شب اقامت در هتل و ROI 22.6 درصد براي مدت 4.37 سال است. اين هتل داراي تهويه هواي الکتريکي، گرمايش گاز طبيعي و پنجره‌هاي دوجداره است. مصرف انرژي از زمان نصب پنجره‌هاي عايق صوتي (سپتامبر 2007 تا آگوست 2008) مورد بررسي قرار گرفته و با مقدار مصرف انرژي در ماه‌هاي مشابه سال گذشته مقايسه شده است.

اگر مديران يا مالکين هتل قصد دارند تا از ميهمانان خود در برابر ورود سروصداي خارجي استرس‌زا مراقبت کنند، آرامش و سکوت بيشتري را به آنها ارائه کنند، و يا ميزان مصارف انرژي مرتبط با گرمايش-سرمايش را به ميزان قابل ملاحظه‌اي کاهش دهند، استفاده از پنجره‌هاي عايق صدا به جاي جايگزين کردن پنجره‌هاي موجود مي‌تواند يک مزيت رقابتي واقعي براي هتل محسوب شود.

 

منبع:  http://www.hoteliermagazine.com

با ميهمانان پرسروصدا چه بايد کرد؟

در هتلي در نيواورلئان، از بخت بد در اتاقي ساکن شدم که داراي يک درب مستقيم به اتاق مجاور بود. در طرف ديگر آن درب، فردي حضور داشت که توانسته بود در حاليکه نمايش نيمه شبانه فيلم « نابودگر2: روز داوري» با صداي بسيار بلند از تلويزيون در حال پخش بود، با خرناس رعدآسايش به خواب برود. تنها چيزي که مي‌توانست از شنيدن صداي تعقيب و گريز آدم فضايي‌ها در نيمه‌هاي شب بدتر باشد اين بود که بداني فردي که مي‌تواند صداي تلويزيون را تنظيم کند، احتمالا به اين زودي‌ها بيدار نخواهد شد. خرناس بسيار سنگين وي نشان مي‌داد که در يک چرخه REM بسيار عميق فرو رفته است. من با پذيرش هتل تماس گرفتم. به اين کار افتخار نمي‌کنم. اين کار درست شبيه به اين است که به معلمت بگويي يکي از هم ‌کلاسي‌هايت در حال پرتاب پوست پرتقال است. من به آن مرد خرناس کش خيانت کرده و او را لو دادم. اما واقعا ناچار به اين کار بودم. يکي از ماموران حراست حدود 2 تا 3 دقيقه به در اتاقش مي‌کوبيد تا بالاخره بيدار شد و تلويزيون را خاموش کرد. مقاومت پيروز شد. صرف‌نظر از اينکه چقدر به سکوت و آرامش نياز داشتم، تماس گرفتن با کارکنان هتل و شکايت کردن از يک ميهمان ديگر باعث شد احساس کنم که يک کودک دبستاني هستم. آيا روبرو شدن مستقيم با آن ميهمان، محترمانه‌تر (و شايد بزرگسالانه‌تر) از خبر دادن به پذيرش نبود؟ کوبيدن کفش به ديوار و فرياد «ساکت شو!» مي‌تواند موجب تحريک فرد همسايه شود؛ فردي که ممکن است حتي روحش هم از اين خبر نداشته باشد که شما صدايش را مي‌شنويد. اما آيا در زدن محترمانه و يک درخواست مودبانه اما صريح براي کاهش سر و صدا، ايده خوبي است؟

به عقيده ياکوب تامسکي، نويسنده کتاب «سر بر بالين: خاطراتي از هتل‌ها، ميهمانخانه‌ها و آنچه که به آن ميهمان‌نوازي مي‌گويند»، اينگونه نيست. وي توصيه مي‌کند: «کافيست قدري به کنار تخت خود خم شويد، تلفن اتاق را برداريد و شماره صفر را بگيريد. به هر کسي که پاسخ داد بگوييد که فردي که در مجاورت اتاق شما اقامت دارد، بيش از حد سر و صدا مي‌کند. حراست در سريع‌ترين زمان ممکن به طبقه شما خواهد آمد و صحبت کوتاهي با متخلف هم جوار خواهد داشت. با اينکه آنها اسلحه ندارند، اما در زدن شبيه به پليس را به خوبي فراگرفته‌اند و چهره‌شان به قدري جدي است که مي‌تواند هر جشن و سروري را به سرعت خاتمه دهد. آنها مي‌توانند ميهمان‌ها را جابه جا کنند، از هتل بيرون کنند، و يا حتي به دليل تخلفات صوتي جريمه کنند. حراست بلافاصله به آنها مي‌گويد که اگر سر و صدا قطع نشود، از کدام راه‌حل استفاده خواهند کرد. ... فقط شماره صفر را بگيريد». در اين زمينه با تامسکي موافقم. ميهمانان بايد در چنين شرايطي از کارکنان باتجربه هتل بهره ببرند. آنها قبلا بارها اين کار را انجام داده‌اند و مي‌دانند که چه بايد بکنند. براي يک ميهمان، روبرو شدن با فردي غريبه در هتل بنا به دلايل ايمني اقدام هوشمندانه‌اي نيست. هر چقدر هم که شما انساني اجتماعي باشيد، دقيقا نمي‌دانيد چه نوع فردي در اتاق مجاور حضور دارد؛ ممکن است با يک فرد بي‌اعصاب و خشن مواجه شويد. بعضي از اين افراد غيرقابل پيش‌بيني هستند، بهتر است مکان اتاق خود را با گفتن جملاتي نظير «مي‌توانم صداي شما را از درب مستقيم/ از آن طرف سالن/ از اتاق مجاور بشنوم» به آنها لو ندهيد.

آيا تا به حال مجبور شده‌ايد در هتل با يک ميهمان پرسر و صدا روبرو شويد؟ چگونه به اين مشکل رسيدگي کرده‌ايد؟

منبع: https://www.smartertravel.com