امروز یکشنبه ۱ مرداد ۱۳۹۶ | ۲۳ جولای ۲۰۱۷
هر ایرانی یک پیکان، هر روستا یک اقامتگاه بوم‌گردی

اشکان بروج - کارآفرینی خوب است، ولی باید اصولی و با برنامه‌ریزی انجام شود. زمانی گفتند هر ایرانی یک پیکان، به این معنی بود که هر فرد بتواند ماشین داشته باشد و بدون برنامه‌ریزی و آینده‌نگری شرایط واگذاری خودرو فراهم شد. و متاسفانه امروز آلودگی هوا، آلودگی صوتی، ترافیک، آمار بالای تصادفات همه از نتایج ان تصمیم است که امروز گریبانگیر دولت و جامعه شده است. اکنون نیز آمارهای بالایی که جهت صدور مجوز و احداث اقامتگاه‌های بوم‌گردی توسط سازمان اعلام می‌شود بدون مطالعات اماکن‌سنجی و برنامه‌ریزی صحیح است و روند به سمتی پیش می‌رود که در هر روستا حداقل یک اقامتگاه بوم‌گردی احداث شود. این اتفاق کاملا با اهداف توسعه پایدار که هدف اصلی احداث این نوع از اقامتگاه‌ها است، مغایرت دارد. باید کمیت کاهش و کیفیت افزایش یابد. اکنون بیش از بازار تقاضای گردشگران، مردم بومی را به احداث اقامتگاه‌های بوم‌گردی ترغیب می‌کنند.

همان طور که گفته شد این اقامتگاه‌ها باید کمترین آسیب را به محیط زیست اطراف اعم از طبیعی و فرهنگی وارد کنند، کمترین تاثیر ممکن را هنگام ساخت و ساز بر روی محیط طبیعی اطراف بگذارند، متناسب و هماهنگ با بافت فیزیکی و فرهنگی منطقه باشند و با توجه به شکل، ظاهر، رنگ و معماری محلی ساخته شوند. علاوه بر این از روش‌های پایدار برای به دست آوردن آب مصرفی استفاده کنند و میزان مصرف آن را کاهش دهند. به منظور دفع پسماندها و پساب‌ها نیز باید از سیستمی کارآمد بهره‌مند باشند و از همه مهم‌تر به توسعه پایدار منطقه کمک کنند. اما اعطای بی‌رویه مجوزهای اقامتگاه‌های بوم‌گردی بدون توجه جدی به ظرفیت منطقه، بدون آموزش به صاحبان اقامتگاه‌ها و البته گردشگران، حتی در تضاد با تعریف این نوع از اقامتگاه‌ها است. ناگفته نماند که پژوهش‌ها نشان می‌دهد راه‌اندازی یک اقامتگاه بوم‌گردی که پنج اتاق نیز داشته باشد بین ۵۰ تا ۱۰۰ میلیون و حداکثر ۲۰۰ میلیون هزینه دارد که قطعا برای یک سرمایه‌گذار محلی مبلغ کمی نیست.